Mijn moeder mocht uiteraard kiezen waar we gingen eten vanavond. Het werd De Griek. Mijn ouders, of eigenlijk ons hele gezin, zijn Griekenlandfan. Zodra het hier lekker weer wordt beginnen wij zoals andere vreselijk irritante gezinnen al "Oh weet je nog die keer in dat kleine restaurantje met al die babykatjes?" of "Weet je nog met dat kleine vissersbootje en die typisch Griekse tafereeltjes?" of af en toe een simpele "Hmm" en dan weet iedereen uit ons gezin dat diegene denkt aan de heerlijke calamaris van dat pittoreske restaurantje in de haven.

Mijn vader en ik bestelden tonijnsalade vooraf.
Dat het zo ongeveer drie uur duurde voordat de tonijnsalade arriveerde maakte niet zo heel veel uit, we waren toch vakantieherinneringen aan het ophalen.

Nu heb ik iets raars. Heel af en toe, als ik denk dat eten bedorven is of net op het randje van bedorven is, neem ik een hap en dan lijkt het net of er prik op het eten zit. Ik heb dit ooit een keer hardop uitgesproken en werd toen heel hard uitgelachen. Op eten zit geen prik.
Op deze tonijnsalade wel. Op deze tonijnsalade zat zoveel prik dat het me deed denken aan een 0,5 literflesje Cola Light wat net uit de automaat is komen rollen.
Ik zei niks en at door. Mijn vader zei tenslotte ook niks.

Pas na het hoofdgerecht durfde ik voorzichtig te zeggen dat mijn tonijnsalade een beetje raar was. "De mijne ook!" zei mijn vader.
"Er zat een soort van prik op," zei ik.
"Ja! Prik ja!"
Mijn vader en ik hadden een oh my god-momentje.
"Ik dacht eerst dat het door de citroen kwam!"
"Of misschien zure mayonaise?"

Om een heel lang en saai verhaal kort te maken: mijn vader en ik weten nog steeds niet waardoor er prik op de tonijnsalade zat.
En mijn moeder is vooral heel bang dat we deze nacht doorbrengen op het toilet.
Ik ook.