Voor ik aan dit verhaal begin: ik heb een hekel aan Koninginnedag.

Ik deed om tien uur mijn ogen open en Walter was al wakker.
"Hoi. Zullen we zo kijken naar troep in de Kinkerstraat?" vroeg Walter.
Nadat ik Walter in elkaar geslagen had gingen we ontbijten en op weg naar mijn broer, die net als ik met Koninginnedag het liefst wil doen alsof het gewoon een zondag is.
We stapten op de fiets en Walter las iets op zijn telefoon over een auto en we zeiden "Goh" en "Jeetje wat erg." We hadden nog niet in de gaten hoe erg en hoe bizar.

Mijn broer deed open en trok zijn rubberen handschoenen uit. Hij was zijn balkon aan het schoonmaken nadat duiven als wraakactie zijn balkon onder gepoept hadden.
We dronken koffie en aten een oranje tompouce op zijn schone balkon.
Het nieuws stond op. We zagen hoe de auto De Naald trof. Het begon bij me door te dringen. Maar nog niet helemaal.

Walter en ik fietsten naar het Vondelpark. We zaten in het gras en keken naar een lieve Labrador die zich zat te vervelen en vroegen ons af wie het allemaal in het park zou weten van Apeldoorn?

We liepen uit het park. Ik begon op te sommen waarom ik Koninginnedag stom vond: groepjes dronken mensen, mensen die glas op de grond gooien (ik ben bang voor glas op de grond, zie littekens hier en daar), Radio 538.. En dat mensen over een paar dagen wijzen naar mijn haar en roepen: "Koninginnedag is al voorbij hoor."

Ik besloot om vanavond in mijn kamertje te werken voor school. Daar was niks van terecht gekomen natuurlijk. Ik was er met mijn hoofd niet bij. Ik was met mijn hoofd bij een tweedehands boek wat ik besteld had bij Bol.com en na drie weken nog steeds niet heb ontvangen. Ik was met mijn hoofd bij Clueless op Net5. Bij de Angstvanger op RTL4.

Maar vooral bij Apeldoorn. Op Geenstijl.nl staan gruwelijke foto's van mensen die zijn aangereden. Ik raak nooit zo gauw van dit soort gebeurtenissen onder de indruk. Het raakt me wel, ik ben niet totaal van steen.
Maar die foto's en interviews met mensen op tv maken me misselijk.

Vanmorgen wilde ik dat Koninginnedag niet zo uitbundig gevierd zou worden, minder dronken mensen, minder glas, en minder Radio 538.
Vanavond had ik iets minder lompe jongens op RTL4 willen zien die 'begrip' hadden dat Radio 538 tot vanavond acht uur doorging in plaats van tien uur.

Ik zat in de trein en ik hield mijn jasje aan.

Na een week logeren bij mijn moeder in Brabant ging ik weer naar Amsterdam. Ik had een enorme weekendtas bij me die ik al vlak voor Den Bosch vervloekte.
Je ziet nu reclames van SIRE van mensen die hun tas op de plek naast hen zetten. Die mensen zijn dan onbewust asociaal. Ik ben met mijn weekendtas bewust onbewust asociaal. Ik weet heel goed dat die tas extreem groot is en zwaar ook. En ik weet ook dat het allemaal erg krap is. En ik weet ook dat ik vaak klem kom te zitten tussen de deur van de coupé. En dat het in- en uitstappen met mij voor je allemaal net een halve minuut langer duurt.

Omdat ik er niet van geniet om bewust onbewust asociaal te zijn, hou ik voortaan de tas onder mijn stoel. Voor zover dat gaat. Ik schuif de tas zover mogelijk onder mijn stoel en zet mijn voeten op de tas. Ik neem dan één plek in beslag.

Ik had dan ook op zijn minst een vriendelijk "Hallo!" verwacht van de conductrice. Ze was niet vriendelijk. Ze was een bitch.

"Wil je je voeten op de grond zetten?" vroeg ze.
"Oh maar ze" begon ik.
Ze keek naar mijn voeten en zag dat ik mijn voeten op mijn eigen tas had gezet.
"Wil je niet met je knieën tegen het prullenbakje leunen?" vroeg ze.

Duidelijk een geval van iemand die er een beetje te erg van geniet om gezag te hebben.

Op zulke momenten zou ik best kunnen gaan huilen. Als ik echt wil. Ik wilde niet, maar ik ben nog wel de hele treinreis van slag geweest.

Het jasje is terug!

Na gisteren de hele dag gebeld te hebben naar gevonden voorwerpen van de NS waar ik steeds te horen kreeg dat er een storing was en dus niks opgezocht kon worden, had ik het jasje al opgegeven. Ik was er van overtuigd dat iemand het meegenomen had. Wat een beetje arrogant van me is, want niet iedereen vind het jasje het allermooiste jasje ter wereld en het heelal. Maar goed. Ik ben blind van liefde.

Ik belde vandaag opnieuw naar de gevonden voorwerpen. Een aardige mevrouw hielp me.
Ik beschreef het jasje tot in de details. Kort, donkergrijs, getailleerd, flappen aan de voorkant, het ruikt naar bloemetjes en als je met het jasje ergens binnen komt hoor je engeltjes zingen. Gewoon. Een jasje.
"Ik ga even voor u kijken," zei de mevrouw.

Ze kwam terug en beschreef een jasje. "Kort, getailleerd, blauwgrijs."
"Blauwgrijs? Echt? Vind je het blauwgrijs?"

We gingen nog even door over de kleur maar uiteindelijk zei ze: "Ik kan je heel gelukkig maken."
Ze maakte me heel gelukkig.

Het jasje lag in Alkmaar en was dus direct bij het eindstation afgegeven. Het was niet ergens in een trein op weg naar Groningen terecht gekomen, waar ik bang voor was.
En het was ook niet het nieuwe jasje geworden van een of andere troela, waar ik nog veel banger voor was.

Walter is de beste verkering ter wereld en dat onder andere omdat hij het jasje voor me is gaan ophalen in Alkmaar. Dit omdat ik een weekje in Brabant aan het logeren ben. Hij sms'te me meteen toen hij het in handen had en zei dat hij bijna wilde juichen toen hij het jasje zag.
Op zulke momenten vind ik het fijn dat Walter zo héél af en toe zijn mannelijkheid laat varen.

En natuurlijk vind ik het ook heel erg fijn dat er dus wel eerlijke mensen zijn. Of mensen die het jasje spuuglelijk vinden.

Er heeft vandaag een nationale miniramp plaatsgevonden en sommigen zullen na het lezen van dit stukje denken dat het allemaal nog wel mee zal vallen (zeker nu ik net lees dat Martin Bril is overleden). Maar ik heb er toch wel even om gehuild.

Ik heb mijn leren jasje in de trein laten liggen.

En dat was niet zomaar een leren jasje. Het was hét leren jasje. Het ultieme jasje. Eigenlijk heb ik niks met jasjes. Ik heb een winterjas en in de zomer een vest en dat was het. Ik hecht er niet zoveel waarde aan. Maar dit jasje..
Ik zag het op de site van Topshop en Walter wist dat ik het op Topshop zag en hij wist ook dat ik na het zien van dit jasje niet normaal meer zou kunnen functioneren zonder zo'n jasje.

Het werd Valentijn en ik kreeg het jasje als cadeau van Walter. Zo kreeg het jasje naast het het-mooiste-jasje-van-de-wereld-gehalte ook nog eens extra waarde.

Walter zegt steeds dat het jasje wel gevonden gaat worden maar ik weet eigenlijk wel zeker dat er ergens in Nederland een meisje heel erg mooi zit te zijn in mijn jasje. En het is dan best erg dat ik dat denk.

Deaf is mijn dove Border Collie. En naast gehandicapt is Deaf ook altijd een beetje viezig. Zo is ie gewoon. Mijn andere Border Collie Tim heeft reinheid uitgevonden. Hij ruikt naar frisse lakens en zijn adem naar pepermuntkussentjes (echt!). Deaf daarentegen.. Deaf ruikt naar hond en zijn adem soms naar een beerput.

Gisteren ging ik hem knippen. Hij keek me aan. "Echt?" vroeg hij. "Ja," zei ik.
Ik pakte het tasje met de hondenknipspullen en beval Deaf te gaan liggen.
"Weet je het wel zeker? Kun jij dat wel? Ik vind mijn dreadlocks anders heel erg van deze tijd! En hoe kort wordt het?" vroeg hij allemaal.

Zijn borsthaar is indrukwekkend. Dat wilde hij graag zo houden omdat zijn grootste hobby zware Rottweilermeisjes versieren is. "Alleen de puntjes," zei ik.
Ook zijn flossen bij zijn voorpoten zijn indrukwekkend. Alsof hij op linedancing zit en daar in het dagelijks leven ook continu mee bezig is.
Maar ook zijn flossen zijn altijd een beetje vies dus ik besloot de franjes een beetje bij te punten. Hij durfde er niet naar te kijken. Hij mompelde "oh nee."

Bij zijn billen zat een knoop ter grootte van een baby. Het leek op vilt. De schaar kwam er niet doorheen. Ik moest de schaar met twee handen dichtknijpen en ondertussen een schietgebedje opzeggen dat ik Deaf niet zou castreren.
Deaf lag ondertussen met zijn oren en ogen dicht liedjes te zingen. Dat doet hij altijd als hij bang is.

Verder zat Deaf ook nog onder de dreadlocks. "Heb jij dreadlocks bij zijn billen gemaakt?" vroeg ik aan Tim die met zijn knoopvrije, zwarte, glanzende, frisse vacht aan het zonnen was.
Ik knipte alle dreadlocks weg, wat echt een hele prestatie is omdat ik dreadlocks zo'n beetje het goorste ter wereld vind.

Toen ik klaar was lag er naast Deaf een vilten pak haar. Hij is nu schoon en knoopvrij. En dat voor minstens twee dagen.

Toen ik mijn lievelingsfilm Juno voor het eerst zag, waren Walter en ik in Parijs. Wij waren in Parijs en we konden allerlei romantische dingen doen. Zoals bijvoorbeeld de Eiffeltoren beklimmen, champagne drinken en aardbeien aan elkaar voeren, dwalend door de zwart-witte straten van Parijs en dat ik dan een tutu zou dragen en Walter met een roos tussen zijn tanden foto's van mij zou maken. Niks van dit alles deden we. Ja de Eiffeltoren beklimmen natuurlijk wel, maar we stonden met 50 mensen in een klein liftje en ik geloof dat ik vreselijk chagrijnig was en net Walter op zijn kop had gegeven omdat hij te hard ademde.
Maar. Wij keken Juno. En ik moest vreselijk huilen want oh wat een aandoenlijke jongen en oh wat een slim meisje.
Het mooiste, of het leukste eigenlijk, vond ik de muziek van Kimya Dawson.

Dus toen we terug waren uit Parijs heb ik muziek gedownload van Kimya Dawson. Het album Alphabutt. De liedjes op dit album gaan zo: "Tududududu", "A is for apple" en "Wiggle, wiggle, wiggle my tooth". En dat voor iemand van 36 jaar.
Wat ik allemaal erg verwarrend vind, want ik weet nu niet of Kimya Dawson een kinderliedjesalbum heeft gemaakt en dat ik dat heb gedownload. Of dat ze het gewoon lekker vind om jong te doen. Net zoals ik blijkbaar, want hoe kinderachtig is het om boos te worden om iemand die net even iets harder ademt?

Enfin, ik ben in de staat van verwarring. Ondertussen zing ik heel hard mee.

De Kinkerstraat is voor mij iedere dag opnieuw een uitdaging. Helemaal nu mijn fietsbel stuk is. Op de Kinkerstraat is het gebruikelijk dat je oversteekt zonder ook maar naar links of naar rechts te kijken. Prima allemaal, maar wel gevaarlijk voor fietsers. Nu ben ik een fietser. Zonder fietsbel dus. En zonder fietsbel kun je nog "Hallo" of heel hard "Eeej!" roepen en dat werkt dan ook in de Kinkerstraat want daar zijn weinig tot geen toeristen.
Ik kom uit Brabant en in Brabant hoef je maar een keer te kuchen en ze gaan opzij. Toen ik dan ook net in Amsterdam woonde was ik nog heel onschuldig in het verkeer. Nu ik kennis heb gemaakt met toeristen op Macbikes, ben ik veranderd in Gordon Ramsay.

Dit verhaal speelt zich af op de Stadhouderskade, waar het stikt van de Macbikes.
Een groepje meisjes reed voor mij. Ik had dat pas gezien toen ik bijna achterop bij één van die meisjes zat.
Ik reed hard want ik was al laat voor college. En ik had muziek op en was net bezig 'The Fresh Prince of Bel Air' door te shuffelen. Dit is een dodelijke combinatie voor Amerikaanse meisjes die ernstig twijfelen of ze zullen gaan fietsen, steppen of wedstrijdje doen wie het langzaamst kan fietsen.
Ik reed vol tegen een meisje aan.

Ik greep haar arm (en ik grijp nooit zo maar) en ik stapte van mijn fiets. Ik keek haar aan, of tenminste, ik keek haar echt belachelijk grote zonnebril aan en ik gilde "Jezus!" (en ik ben ook niet zo'n gillerd).
Kijk. Op dat soort momenten zou ik willen dat mijn smerige vocabulaire iets groter was. Ik kwam niet verder dan "Jezus!" en eigenlijk wilde ik ook nog "Vlerk!" gillen maar ik denk dus dat ze Amerikaans was. Dus dan zou het zo gaan: "Vlerwwk? What's a vlerwwk? I'm like.. You know."
Ik stapte weer op mijn fiets en reed verder.
Toen deden ze iets, de meisjes, waar ik nu nog helemaal van ondersteboven ben: ze begonnen te lachen. Ik hoorde ze héél hard lachen.

Als ik heel stil ben, hoor ik ze in mijn hoofd nu nog lachen.