Ik vind dat de Spice Girls nog altijd de beste liedjes ever ooit maakten. Er was namelijk altijd een liedje voor een bepaalde situatie. Had je zin in een avondje beesten (met vriendinnen door de stad rennen en Heel Hard en vooral manisch lachen)? Wannabe. Had je ruzie met je moeder en wilde je het graag goedmaken zonder het toe te hoeven geven? Mama. Wilde je zeggen dat je eigenlijk een lesbie bent? Stop (dit liedje gaat niet echt over lesbiënnes, maar er schuilt een verborgen boodschap in rond 2.29 minuten). Voelde je je elfjesachtig en had je geen kaartjes kunnen bemachtigen voor de Elf Fantasy Fair? Viva Forever (dit geldt ook voor als je je Rubik's Kubus niet kunt oplossen).

Naast hun fantastische liedjesteksten ("Slam it to the left, if you're having a good time, shake it to the right, if you know that you feel fine!" maar ook "Kung fu fighting, dancing queen, tribal spacemen and all that's in between!") bewonder ik de Spice Girls ook heel erg om hun kledingsmaak. Ik heb maanden gezeurd om die plateauzool-schoenen die Baby Spice droeg, totdat ik het verzeurd had. Heel blij was ik dus toen mijn zus ze afgedragen had en ze bij mij terecht kwamen. Dat was ongeveer vorige week.

Tijdens playbackshows moest ik altijd Geri zijn. "Want jij hebt rood haahaar!" En dat was ook zo. Ik deed het heel goed als Geri, nam mijn rol zo serieus dat ik op een gegeven moment ook blonde plukjes in mijn haar nam en een lijntje om mijn lippen trok.

Maandag luisterde ik met mijn beste vriendin naar de Spice Girls. We aten ondertussen Oreo-koekjes en borstelden onze haren. Vanuit de wc riep ik om 2 minuut en 29 seconden "Lesbie!" en vanuit haar kamer hoorde ik hetzelfde. Alles klopte weer.

Tijdens het uitgaan moet ik altijd erg vaak naar het toilet. Echt zo wel om de tien minuten eigenlijk. Ja, ik had het liever ook niet gezegd maar aangezien er mensen zijn die denken dat ik fake ben, een nieuwe Tirza, nou. Dan kun je maar beter zoveel mogelijk beschamende dingen over jezelf vertellen. Ik bezoek erg vaak het toilet als ik uitga. Ik ken alle posters op de deur uit mijn hoofd, alle leuzen, alle liefdesperikelen van ene Chantal hartje ene Mick.
Hoe het komt weet ik niet, het zijn geen spanningen hoop ik. Ik had spanningen tijdens het uitgaan toen ik 16 jaar was. Wie ik zou gaan zoenen, wie mijn nummer zou krijgen, wat ik zou gaan drinken, waar ik mijn jas ging hangen. Nu ben ik 20 en een echte veteraan wat uitgaan betreft. Helemaal relaxed en op mijn gemak ga ik uit. Heel cool ben ik. Echt. Ik zoen niemand meer, wissel geen telefoonnummers meer uit, of nou ja, bijna nooit. Ik ben er achter dat je je helemaal geen zorgen hoeft te maken over het drankje wat je gaat drinken en mijn jas.. Daar hebben ze een garderobe voor.

Toen ik laatst voor de zesde keer het toilet uit kwam, stond H. te kletsen met een jongen die een paar minuten daarvoor nog had gedanst alsof hij aan het touwtje springen was. Ik trok mijn linkerwenkbrauw zo hoog mogelijk op. Sinds wanneer praten wij met niet-medische indicatie mongolen? H. haalde haar schouders op en gebaarde dat ik erbij moest komen staan. Ik ging erbij staan.
"Kijk," begon de jongen tegen H. "jij ziet er leuk uit."
"Maar zij," en hij wees naar mij "voor haar ben ik bang."
H. keek even naar mij. Ik ben een kop kleiner dan H.
"Nee, zij is niet eng," zei H.
"Nee niet eng. Maar ik zou wel bang zijn dat ze me neerslaat als ik wat tegen haar zou zeggen."
Ik werd niet bij het gesprek betrokken, maar ik bleef 'haar' en 'zij.' Superirritant, dus ging ik dansen met de vriend van de jongen die bang van mij was. Of nou ja, ik deed een dansje, hij stak zijn duim op. Ook superirritant.
Later op de fiets terug naar huis vroeg ik aan H. of ik echt eng was. "Nee, natuurlijk niet. Hij durft je gewoon niet aan te spreken. Je bent te cool denk ik."
Dat is zo. Het zullen mijn toiletbezoekjes wel zijn.