Nou weet ik eindelijk weer wat ik tegen u wilde vertellen! Met een schuin oog kijk ik nu namelijk naar een aflevering van Sex and the City en ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat u net als ik iedere aflevering van voor naar achteren kunt spellen. Dus ik ga niet uitleggen wie nu wat is en wie met wie wat heeft, ik zeg alleen dit: Carrie, Big, taxi en.. jazzmuzikant Ray. Die zo uit zijn mond stinkt!

Nu heb ik helemaal niks met jazz, omdat ik sinds dat ik die aflevering zag, denk dat alle jazzmuzikanten uit hun mond stinken. Zo gaat dat bij mij. Het is de schuld van Mr. Big. En ik word heel zenuwachtig en verdrietig van jazz, maar dat terzijde.

Dan heb je dus Room Eleven. Een jazzachtig bandje die vast allemaal uit hun mond stinken. Dus dat is punt 1 waarom ik ze stom vind. Want daar gaat dit blogje trouwens over, waarom ik Room Eleven stom vind.

Punt 2 is omdat ik het liedje 'Sad Song' overal tegenkom op Hyves. O-ver-al. En het is een stom lied! Een liedje met geknip van vingers erin en met je vingers knippen is altijd overdreven en stom. Punt 3 is omdat ik de lach van de zangeres bij het liedje 'Somedays' helemaal niet vrolijk of aanstekelijk vind, maar eerder heel eng en zelfs ook wel een beetje manisch eigenlijk! Net zo eng als de lach van Scary Spice in 'Wannabe', en zij heet niet voor niets Scary Spice. En dan die vreselijke cover van 'Faith' die van George Michael dus wel gewoon leuk is en als zij hem zingt ineens klinkt als een.. Verkrachting! Dat liedje doet het leuk als je iemand aan het versieren bent, tenminste, als George hem zingt. Maar als zij hem zingt. Nou. Kattengejank. En dat zeg ik bijna nooit over een liedje.

Room Eleven is een beetje als een mooi gedekte tafel die afgebeeld staat in de Living, Linda. of Elle Wonen. Het lijkt een comfortabel idee om zo'n fijn en mooi gedekte tafel in huis te hebben staan waar al je vrienden aan kunnen schuiven. Maar het werkt niet. Al helemaal niet samen.

Ik zal proberen het gevoel te beschrijven wat ik krijg als ik naar Room Eleven luister: Zomer, rosé, Kluun, grachten, fietsen met bloemenslingers, bakfietsen met bloemenslingers, kinderen, WE, uit de mond stinkende mensen en (uuuuurrrghhh!!!!) rode nagellak.

Nou. En in dat gevoel heb ik nu dus net helemaal geen zin in. Eigenlijk nooit. Behalve zomer. Soms.

Op dit moment is alles bij mij echt heel erg leuk. Dat heb je weleens, dat je nadenkt en heel graag over iets wil zeuren maar er dus eigenlijk gewoon niks te zeuren valt. Zo'n moment heb ik dus nu. Heel fijn. Vooral ook fijn voor mijn moeder, want toen ze vroeg of ik wat dingen voor haar wilde halen bij de Albert Heijn deed ik dat dit keer niet door middel van chantage, maar ik ging gewoon zonder te mopperen op mijn fiets zitten en floot een wijsje.

Voor de Albert Heijn zit altijd een man op zijn accordeon te spelen. Hij speelt zo vrolijk, zo snel. Vooral snel, zo snel dat ik bang ben dat als ik drie minuten naar zijn gepingel luister er spontaan een hersenbloeding in mijn hoofd ontstaat. Vandaag zat hij er natuurlijk weer en ik dacht dat hij me complimenteerde over mijn fantastische laarzen maar hij zei dit: "Lekkar."

Dus nou ja. Ik de Albert Heijn in.

Toen ik mezelf uitrekte om bij de mosterdsoep te kunnen, drukte een meneer zomaar zonder pardon zijn billen tegen mij aan. Ik dacht eerst dat het een grapje was, want je drukt niet zomaar je billen tegen een wildvreemd persoon aan. Maar toen bedacht ik me dat het een heel vreemd grapje zou zijn. Waarom hij het deed weet ik echt niet, hij was niet bezig met iets van de onderste plank te pakken, hij was ook niet bezig zijn veters te strikken. Hij stond daar met zijn billen warm tegen mijn bovenbeen gedrukt. Misschien was het zoiets als The Free Hug Campaign, gewoon een initiatief om eens lekker je billen tegen iemand te drukken want we moeten elkaar lief hebben en elkaar in de ogen kijken. Oogcontact maken in de supermarkt, glimlachen, elkaars dag goed maken. Wat is er liever dan je billen tegen iemand aan te drukken? Het is een lief gebaar, een lepeltje-lepeltje-gebaar.

Dus toen ik op mijn fiets stapte en even heel vrolijk, zoals ik dat heel goed kan, een haarlok uit mijn gezicht streek en de plastic tas openknapte waardoor al mijn boodschappen over de grond rolden, vond ik het niet erg. Ik sneed mijn vinger aan de kaft van de Viva maar het maakte me niks uit. Ik had warme billen tegen mijn bovenbeen aangedrukt gekregen en ik ben heel erg hard van plan dit initiatief over te nemen. Dus..